Jak po nocnym niebie

Nie lubię takich wieczorów bez zachodów słońca. Za mało robię, za dużo myślę. wierce się, kręce i nie moge sobie znaleźć miejsca. Gubię się nawet we własnych myślach. męczy mnie to, strasznie. bo właściwie nic nie mogę zrobić. Jest we mnie za dużo emocji które nie mają ujścia. znów zaczynam dusić się w sobie. Chcę być komuś potrzebna, chce dawać, dawać, dawać. Przeżywać najpiękniejsze chwile, cieszyć się, uśmiechać się do ludzi, dziękować i mówić im żeby kochali do granic możliwości bo przecież tak pięknie jest kochać. I żeby kurde nie patrzyli na mnie jak na idiotke bo w końcu właśnie o to w życiu chodzi.. przyjmować wszystko z otwartymi ramionami i dawać z siebie wszystko, być dla innych, nie dla siebie. I nie marudzić że tak źle, tak niedobrze, nie po mojej myśli, mogłoby być lepiej, bo tak mi wygodnie i mam święty upragniony spokój bla bla bla

Rany, muszę gdzieś wyjechać bo nie usiedzę. Nie wytrzymam,no.

I piszę tak sobie tutaj, bo chyba myśle ze będzie mi po tym lepiej, a przecież nie będzie..bez sensu.

"Za często chcemy tego, czego nie możemy mieć. Pragnienia łamią nam serca, męczą nas. Pożądanie może zrujnować nam życie. Ale jeśli chodzi o pragnienia, najbardziej cierpią ci, którzy nie wiedzą czego chcą"

-Grey's Anatomy

http://www.youtube.com/watch?v=oWsEjI_4B5w

Był poranek, unosił się zapach kawy
Wszystko było pokryte szronem
Schowała się pod książką
A księżyc kończył noc upojony 
Ja też mam u siebie wróżkę
Spogląda w dal z moich półek
Ogląda telewizję, myśląc że na zewnątrz jest wojna,
Czyta różne gazety
Nie wychodzi z domu
Siedzi przy oknie licząc godziny
Ja też mam u siebie wróżkę
Kiedy je obiad jej skrzydła furkoczą
Dobrze wiem, że nie można jej naprawić
Ale wolę ją objąć lub trzymać między swymi palcami
Ja też mam u siebie wróżkę