List do E.

Hej E, wiem że czasem nie dajesz rady i wolisz się poddać bo brak ci wsparcia i wiary we własne możliwości. Nie wazne ze czasem jestes totalną sierotą, szaloną acz zbyt skromną dziewczynką z dysfunkcją systemu motywacji. i nie ważne ze zupełnie na nic nie masz ochoty gdy wokoło słyszysz tylko marudzenie i ogólne niezadowolenie z życia. Masz do tego prawo. Mimo to, jak później zdajesz sobie sprawe - dobrze wiesz że nie warto być taką jak inni. Mam dosyć narzekania, złego spojrzenia, lenistwa i próżniactwa. Nieżyczliwości ludzkiej, złości i kłótni i wszystkiego co mnie wyłącza z normalnego życia. Chciałabym się nim cieszyć w pełni i nie zważać na to, ale tak sie po prostu nie da. Jestem zbyt wrażliwa i zbyt wiele negatywnych wspomnień mam w sobie żeby móc się wyciszyć i zignorować ostre słowa, nie reagując przy tym zbyt dosadnie, ze złością lub płaczem.
Na litość boską, dlaczego przyszło mi żyć w świecie wiecznego niezadowolenia i kaprysów wiecznie jęczących ludzi?! Gdzie jakieś pozytywne myślenie? Radość z życia? Nawet ludzie w kościele przestali podawać sobie ręce, o najbliższych nie wspominając. Nie rozumiem tego i chyba nigdy nie zrozumiem. 

Tydzień na pustelni, w cichym, samotnym domu - czy tego było mi trzeba? Chyba tylko po to żeby zrozumieć i uświadomić sobie że jednak musze w życiu coś robić i nie moze być to banalne. Nie potrafie nie przebywać wśród ludzi dłuższą chwile. Zbyt długo i zbyt wielu mnie otaczało żebym teraz zwyczajnie nie mogła wytrzymać sama w domu.

Jestem jeszcze zbyt młoda i zbyt pełna życia, żeby nie wykorzystać siły która jest we mnie. 

Wymaga ona tylko aktywacji, pchnięcia a nic mi w tym nie pomaga, o czym napisałam wyżej.

Ludzie, ogarnijcie sie, bo mozecie komuś uratować życie. A przy tym ocalić swoje.