Ku słońcu.

Są więzienia gorsze od słów. To, czego w żaden sposób nie da się wyrazić, co zżera cię od środka jak parszywa, nieuleczalna choroba, na której rozwój po pewnym czasie przestajesz mieć jakikolwiek wpływ. Kiedy idziesz brzegiem morza i nie słyszysz nic, prócz fal uderzającej o brzeg wody i własnych myśli, możesz dostrzec sens życia i króciutką, ulotną chwilę, która daje siłę. Potem to wszystko jakby gdzieś pryska i natrętne myśli, które do tej pory cię nękały wracają z podwojoną siłą. Jeśli ktoś jest człowiekiem nazbyt wrażliwym, ma przerąbane. Ale przynajmniej nie doświadcza nadmiernie uczuciowej pustki, która przeszkadza w myśleniu nawet o najprostszych rzeczach. Nie wiem co bardziej boli – ludzie, którzy robią wszystko, żeby pogrzebać cię wraz z twoimi marzeniami, którzy nieświadomi tego, komplikują tym życie sobie i innym, jakby samo w sobie nie było wystarczająco skomplikowane – czy samotność. Podła samotność, w której nie usłyszysz nic mogącego cie zranić ale też nic, co byłoby dobre i ciepłe i co dałoby siłę. Świat byłby dużo lepszy gdyby ludzie potrafili dzielić się tym, co w nich dobre i piękne, tymczasem są gotowi uwierzyć we wszystko tylko nie w prawdę. Zwłaszcza o sobie samym..



"Całą sobotę spędził zamknięty w pokoju, wśród swoich książek i zeszytów z rysunkami. Kapelusznik zszedł do sklepu prawie o świcie i wrócił dopiero późnym rankiem. Nawet nie ma odwagi powiedzieć mi tego prosto w twarz, pomyślał. Owej nocy, z oczami pełnymi łez, pożegnał się z latami, które spędził w tym ciemnym i zimnym pokoju, zagubiony w niemających się spełnić marzeniach. W niedzielę o świcie, za cały bagaż mając tylko torbę z ubraniem i kilkoma książkami, ucałował w czoło skuloną i śpiącą wśród pledów w jadalni matkę i odszedł. Ulice okrywała błękitnawa mgiełka i miedziane błyski wschodziły z tarasów Starego Miasta. Szedł powoli, żegnając się z każdą bramą, każdym zaułkiem, zastanawiając się, czy pułapka czasu jest rzeczywiście pułapką i czy któregoś dnia będzie mógł pamiętać tylko to, co dobre, i zapomni o samotności, która tyle razy prześladowała go na tych ulicach. Dworzec Francia był opustoszały, wygięte i wypolerowane klingi torów płonęły w świetle świtu i tonęły we mgle. Julián usiadł na ławce i wyjął książkę, Siedział tak parę godzin, zagubiony w magii słów, wchodząc w coraz inną skórę, zmieniając imię. Dał się porwać marzeniom jakichś postaci w cieniu, sądząc, że nie ma dlań na ziemi żadnego innego sanktuarium ani schronienia. Już wiedział, że Penélope nie przyjdzie na spotkanie. Wiedział, że on sam wsiądzie do pociągu jedynie w towarzystwie wspomnienia. Gdy w samo południe na stacji pojawił się Miquel Moliner i wręczył mu bilet i wszystkie pieniądze, jakie udało się zebrać, przyjaciele objęli się w milczeniu. Julián nigdy nie widział, by Miquel Moliner płakał. Zegar ich osaczał, odliczając uciekające minuty.
- Jeszcze jest czas – szeptał Miquel, z wzrokiem wlepionym w wejście na perony.
O pierwszej pięć zawiadowca stacji ostatni raz wezwał pasażerów udających się do Paryża do zajmowania miejsca w pociągu. Pociąg powoli już ruszał, gdy Julián spojrzał za siebie, żeby pożegnać się z przyjacielem. Miquel Moliner patrzył na niego, stojąc na peronie, z rękoma w kieszeniach.
- Pisz – powiedział.
- Jak tylko dojadę, zaraz napiszę – odparł Julián
- Nie. Nie do mnie. Pisz książki. Nie listy. Pisz je dla mnie. Dla Penélope
Julián przytaknął, teraz dopiero uświadamiając sobie jak bardzo będzie tęsknił za przyjacielem.
- I nie rezygnuj z marzeń – dodał Miquel. – Nigdy nie wiesz kiedy okażą się potrzebne.
- Zawsze są – szepnął Julián, ale ryk pociągu już porwał słowa.."