Dobry czas

[w końcu] Nastał taki dziwny czas, długo wyczekiwany, kiedy wszystko na nowo zaczyna mnie cieszyć - nienajładniejszy sweter, niespalone ciasto, śnieg za oknem, kawa o smaku szarlotki, zdjęcia, poznawanie nowych ludzi, spotykanie tych dawno niewidzianych, uśmiechanie się do dzieci, słuchanie dziwnej muzyki, wywalanie się z blachą ciasta w autobusie, bieganie po schodach, zrywanie sopli z dachów, przegrywanie w kręgle, myślenie o bzdurach, żartowanie z samej siebie i z innych, pisanie listów, włóczenie się po mieście, długie wieczory, senne poranki, duużo czekolady i mleka, dźwięk gitary i przychodzącej wiadomości, chodzący za grubi mikołajowie, kolorowe lampki, zapach choinek, ludzie wierzący w koniec świata i to, że w końcu zaczyna się wszystko układać, że powracają marzenia, przychodzą do głowy nowe pomysły, plany i wyobrażenia. Że nareszcie zaczynam wierzyć że nie zawale tego tak bezmyślnie, co jest przecież takie łatwe..I chociaż wciąż mam nieodpartą ochotę przespać ten czas, zapaść w długi sen zimowy to nie poddam się. Będę walczyć o każdy dzień, każdy uśmiech, każdą radość. Nie ma tu miejsca na wegetację. Obudzę się rano, zrobię co do mnie należy a gdy przestanie mi się chcieć wyjdę na mroźne powietrze i pooddycham nim, aż otrzeźwieje. I wrócę i zacznę wszystko od nowa jeśli trzeba. I nie zgubie tego. Nie tym razem.

Mam najdziwniejszy uśmiech na świecie. O ile można to nazwać uśmiechem a nie szczerzeniem zębów. Mimo to lubię, bardzo lubię się uśmiechać a jeszcze bardziej mieć do tego dobry powód!

Something more